یادم می اید که گاه وقتی میرفتی و زیر بال فرشته ها قایم میشدی و من همه ی اسمان را به دنبالت میگشتم تو میخندیدی و من پشت خنده ها پیدایت میکردم!

خوب یادم هست که انروز ها عاشق افتاب بودی توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود نوراز لای انگشتان نازکت می چکید راه که میرفتی ردی از روشنی روی کهکشان میماند!یادت میاید؟گاهی شیطنت میکردیم و میرفتیم سراغ شیطان تو گلی بهشتی به سمتش پرت میکردی و او کفرش در می امد اما زورش به ما نمیرسید فقط میگفت:همین که پایتان به زمین برسد میدانم چطور از راه به درتان کنم

تو شلوغ بودی ارام و قرار نداشتی اسمان را روی سرت میگذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به ان ستاره میپریدی و صبح که میشد در اغوش نور به خواب میرفتی اما همیشه خواب زمین را می دیدی ارزویی رویاهای تورا قلقلک میداد دلت می خواست به دنیا بیایی و همیشه این را به خدا میگفتی و انقدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیایت اورد من هم همین کار را کردم بچه های دیگر هم ما به دنیا امدیم و همه چیز تمام شد!

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تو را!ما دیگر نه همسایه ی هم بودیم و نه همسایه ی خدا ما گم شدیم و خدا را گم کردیم.....

دوست من همبازی بهشتی ام!!!نمیدانی چقدر دلم برایت تنگ شده هنوز اخرین جمله ی خدا توی گوشم زنگ میزند:از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است اگر گم شدی از این راه بیا!!!

بلند شو از دلت شروع کن شاید دوباره همدیگر را پیدا کردیم!